در چند سال گذشته، رشد ورزش در افغانستان چشم گیر بوده است و ورزشکاران افغانستان توانسته اند از مسابقات مختلف منطقوی و جهانی افتخارات زیادی را برای کشور کسب کنند. با این حال، تیم ملی فوتبال افغانستان در این میان تا اکنون نتوانسته به موفقیت های بزرگی دست پیدا نماید. آخرین تورنمنتی که تیم ملی کشورمان شرکت نموده است، مسابقات کپ مردیکا است که به مناسبت سالروز استقلال کشور مالیزیا در این کشور بر می گردد. تیم های ملی مالیزیا، نپال، افغانستان، بنگلادش، موزامبیک و تیم های زیر بیست سال کشورهای سرالئون، ویتنام و میانمار در این مسابقات شرکت کردند که افغانستان با مالیزیا، نپال و سرالئون هم گروه شد. افغانستان در اولین مسابقه خود به نتیجه 2-2 در مقابل نپال دست یافت. اما در مسابقه دوم خود در برابر تیم زیر بیست ساله های سرالئون به نتیجه 6-1، و در آخرین بازی خود مقابل مالیزیا به نتیجه 6-0 دست یافت. این نتیجه کاملاً مایوس کننده است.

از حدود یک سال پیش که تیم افغانستان آرایش جدید یافت و چندین بازیکن از تیم های دسته سوم آلمان و آمریکا به آن پیوستند، تیم ملی مسیر نا متوازنی را پیموده است. در اولین مسابقه مقدماتی برای راهیابی به جام جهانی، افغانستان در مقابل سوریه با دریافت 3 گل شکست خورد و در بازی دوم هم با نتیجه 2-1 تن به شکست داد. تیم ملی در چند ماه بعد در مسابقات راهیابی به جام چلنج با بنگلادش مساوی کرد و از سد قرقیزستان با یک گل گذشت و برای اولین بار در یک مسابقه، از یک مرحله به مرحله دیگر صعود کرد. در همین وقت بود که امید می رفت تیم افغانستان نظم جدیدی گرفته و در آینده به شکل قناعت بخشی بازی خواهد کرد. با این حال، افغانستان در مسابقات فوتبال جنوب آسیا با اینکه با بنگلادش و سریلانکا دو مساوی داشت، در مقابل بوتان 3-1 شکست خورد تا نتواند به مرحله نیمه رهائی راه پیدا کند. در مسابقات جام چلنج نیز افغانستان به هند 1-0 ، به ترکمنستان 5-0 و به تاجیکستان 4-0 باخت.

وقتی به این نتایج می بینیم، متوجه می شویم که تیم ملی نتوانسته از تجاربی که در این مسابقات مختلف بدست آورده استفاده لازم ببرد. این در حالی است که تیم ملی کشور دارای یک سر مربی آلمانی هم بود. سوالی که ایجاد می شود این است که مشکل در کجاست؟

به نظر می رسد که چندین مشکل دست به دست هم داده تا وضعیت تیم ملی افغانستان نا بسامان باشد و مقامی بهتر از 182 در رتبه بندی فیفا نداشته باشد. اول اینکه تیم ملی افغانستان اکنون سر مربی آلمانی خود را در دست ندارد. مربی های افغانی، چه آقای محمد یوسف کارگر و چه آقای عسکر لعلی، دارای تجربه کافی و لازم برای هدایت تیم ملی کشور را ندارند. مشکل دوم این است که اعضای تیم ملی کشور در شهرهای مختلف اقامت دارند و به شکل درست آن نمی توانند با هم تمرین کنند. فقط چند روز قبل از هر مسابقه بازی کنان از شهر های مزار، هرات و کشور آلمان به کابل می آیند. گاهی اوقات هم عده ای از بازی کنان خصوصاً از آلمان در مسابقات شرکت کرده نمی توانند یا هم علاقه ای به اشتراک ندارند، یا بهتر است بگویم موقعیت برای آمدنشان چندان مساعد نمی گردد. مشکل سومی که وجود دارد نبود میدان های درست فوتبال در داخل کشور است که دارای استاندارهای بین المللی باشند. به همین دلیل، زمانی که بازی کنان افغانستان در کشورهای دیگر روی یک چمن متفاوت بازی می کنند، خود را راحت احساس نمی کنند. مشکل بزرگ دیگری که فرا راه تیم ملی کشور وجود دارد، نبود مدیران کاردان و دلسوز در راس فدراسیون فوتبال است. فدراسیون فوتبال کشور تا حال نتوانسته مشکلات ورزشکاران را حل نماید و توجه فیفا و فدراسیون فوتبال آسیا را به فوتبال کشور جلب کند. پروژه گل هم به علت عدم مدیریت درست فدراسیون تا حال دست آوردی نداشته است. عدم مدیریت درست در فرستادن تیم ملی کشور به خارج از کشور هم بر مشکلات می افزاید. به عنوان مثال سال گذشته تیم افغانستان از اشتراک در یکی از بازی های آسیائی به دلیل عدم اجرای به موقع کارهای اداری از بازی کردن محروم شد.

مشکل عمده دیگری که در کل فوتبال کشور با آن مواجه است، نبود یک لیگ ملی است. افغانستان یکی از معدود کشورهائی است که دارای یک لیگ فوتبال نیست. این در حالی است که شور و علاقه نسبت به فوتبال در افغانستان خیلی زیاد است و جوانان زیادی هم اکنون در تیم های مختلف بازی می کنند اما زمینه بازی در یک لیگ منظم برایشان مهیا نشده است. شهرهای کابل، هرات و مزار شریف دارای تیم های خوبی اند که فقط در داخل ولایت خود بازی می کنند. تنها سال یک مرتبه یا دو سال یک مرتبه، تیم های منتخب چند ولایت به مدت کوتاه یک هفته در یک تورنمنت شرکت می کنند.

برای رشد فوتبال در کشور و تقویت تیم ملی کشور، تمامی مشکلات بالا باید حل یا به کمترین حد خود برسند. در قدم اول لازم است که هیات رهبری فدراسیون فوتبال به جوان ترها که نیرو و انگیزه بیشتری دارند سپرده شود. هر چند از مدت کار آقای کرام مدتی باقی مانده است، اما بهتر خواهد بود ایشان به خواست خود از این مقام استعفا دهند، تا دیگران بتوانند زمینه رقابت را پیدا کنند. در قدم دوم، توجه باید بر ایجاد یک لیگ ملی باشد که به شکل منظم بازی کند. لیگ ملی می تواند فوتبال را مشهور تر ساخته و بازی کنان تیم ملی که اکثرا از همین تیم ها خواهند بود را آماده تر سازد. مشخصاً در قسمت تیم ملی، فدراسیون فوتبال باید از فیفا و فدراسیون فوتبال آسیا کمک بخواهد تا مربی خارجی و با تجربه برایش مهیا شود. بر علاوه، زمینه بازی های بیشتر تیم ملی کشور با دیگر کشور ها مهیا گردد. به خصوص اینکه تجربه نشان داده است که در فصل سرما تیم ملی کمترین بازی را داشته است. به همین ترتیب در قسمت ترمیم و ساخت چمن فوتبال باید توجه بیشتر صورت بگیرد تا از یک طرف بازیکنان ما در زمین استاندارد بازی کنند و هم چنین فدراسیون کشور بتواند از تیم های خارجی برای بازی در افغانستان دعوت بعمل آورد.  

شما با شکست دادن تیم قدرتمند هونگ در دو بازی پی در پی نشان دادید که چطور در صدد حذف رقیبان سر سخت خود هستید.

پیروزیتان را برای شما و همه افغانها تبریک می گویم و آرزو دارم در بازی های بعدی در ارجنتاین و امارات هم مثل حالا بدرخشید و قهرمانی را برای بار سوم و چهارم به کشور بیاورید.

برای دیدن عکسهائی از مراسم جشن پیروزی تیم ملی افغانستان به این وبسایت سری بزنید: http://www.cricketeurope4.net/PHOTOS/2008/ALBUMS/WCL4/36147/36157.shtml

خیلی خوشحال بود. حق هم داشت. برای اولین بار نماز را در جماعت خوانده بود. خیلی تعریف کرد، از اینکه چگونه لذت برده مردان و زنان مسلمان از نقاط مختلف جهان در مسجد جمع می شوند و با هم نماز می خوانند. چند روز بعد از در نماز عید شرکت کرد، چیزی اگر در کشور خودش می بود نه اینکه در آن شرکت نمی کرد، که حتی به آن فکر هم نمی کرد. حالا این فرصت در یک کشور غیر مسلمان برایش مهیا شده است. این هم جای شکر است، ولی باید پند گرفت.

این نکته برای من خیلی تامل بر انگیز بود. چرا زنان افغانستان برای ادای نماز به مسجد نمی روند؟ آیا کسی مانعشان می شود یا خودشان تمایل ندارند؟ ارائه پاسخ شاید خیلی پیچیده باشد. تا جائی که من دیده ام، در روزهای جمعه و عید، زنان کهن سال در مسجد حاضر می شوند و با مردان نماز می گذارند. البته میان بخش خواهران و براداران چیزی حائل وجود دارد که باعث می شود دو طرف همدیگر را مشاهده نکنند، ولی با این حال، دختران به مسجد نمی روند. شاید محدودیت های سنتی در جامعه ما باعث شده تا دختران به این موضوع علاقه نداشته باشند و پدران هم به دخترانشان چنین اجازه ای ندهند. ولی حضور دختران جوان افغان در مساجد می تواند خیلی سنت های ناپسندیده را آهسته آهسته از میان بردارد و نقش زنان را در ساحه مناسک دینی پر رنگ تر سازد.

در دانشگاه های کشورهای غربی محصلین دختر و یا پسر مسلمان همان طور که در کنار هم درس می خوانند در مناسک دینی نیز با هم اشتراک می کنند. اگر نماز خوانده می شود، دختر و پسر هر دو به یک امام اقتداء می کنند و نماز می گذارند و یا اینکه در بر گزاری مراسم افطاری در ماه رمضان با هم همکاری می کنند.

شاید ساده ترین راه برای گسترش این فرهنگ، شروع از دانشگا های افغانستان باشد، جائی که تعداد زیادی دختر و پسر تحصیل کرده و با درک را کنار هم آورده است. اندکی تشویق و مساعدت اساتید و مقامات هر دانشگاه می تواند دختران را در صف نماز گزاران شامل سازد و بعد این فرهنگ در خانواده ها و در کل جامعه رشد پیدا کند. اشتراک بیشتر زنان در مناسک دینی باعث آگاهی بیشتری آنها از دینشان شده و این خود در تربیت اولاد مسلمان کمک بارزی می تواند داشته باشد. بر علاوه، این عمل می تواند این گمان را که دین مردانه است را از بین ببرد و همدلی بیشتری میان زنان و مردان مسلمان بمیان آورد.