امروز تاریخ آمریکا ورق جدیدی را در خود خواهد دید، آغازی نو که شاید بشود چهره مغشوش آمریکا را در صحنه بین المللی دوباره ترمیم کرد. امروز باراک اوباما با ادای سوگند ریاست جمهوری عملاً جای بوش را خواهد گرفت. و اما مردم جهان در هر گوشه و کنار دنیا که باشند توقع شان از اوباما بالا است. شاید تصمیم او مبنی بر بستن بازداشتگاه گوانتانامو که بر بد نامی آمریکا در انظار جهانی افزوده است کمک فراوانی به بهبود این چهره خراب کند. با این حال، کارهای زیادی هست که باید صورت بگیرد.

اکثریت مردم عراق از حضور نیروهای آمریکائی در این کشور نا خرسند اند. خروج نیروهای آمریکائی از این کشور هر چند که طبق نظر بوش در مدت سه سال انجام خواهد گرفت، ولی حد اقل مردم این کشور را امید وار خواهد کرد که رئیس جمهور آمریکا در فکر ماندن در عراق نیست.

از سوی دیگر مردم افغانستان انتظارات متفاوتی از اوباما دارند. اوباما قول "تغییر" را داد و در زیر این شعار از تغییر استراتژی های آمریکا در افغانستان به وضاحت یاد کرد. استراتژی هایی که اگر به موفقیت انجامند، مردم افغانستان را بسی خوشحال خواهد ساخت. به راستی هم که بعد از مردم آمریکا، این مردم افغانستان اند که تغییر را باید مشاهده کنند. تغییر در همه چیز. دیگر پاکستان به عنوان یک دوست آمریکا، اعتبار سابقش را از دست داده است و دیگر نمی شود روی آن حساب کرد. حکومت کرزی فاسد تر و بی کفایت تر از آن است که بشود با آن کار کرد و جنگ و نا امنی در افغانستان مردم این کشور را نسبت به آینده خیلی نا امید کرده است.

از هم اکنون نشانه های تغییر به چشم می خورند. تا چند روز دیگر، نیروهای بیشتری از ارتش آمریکا برای مقابله با دهشت افکنان بین المللی و طالبان به افغانستان خواهند رسید، حکومت کرزی از زمانی که مورد انتقاد شدید آقای اوباما قرار گرفت هنوز دست پاچه است و برای پیدا کردن راه و چاره ای خود را به هر در و دروازه ای می زند، هیلاری کلینتون به عنوان وزیر خارجه اوباما انتقاد از حکومت فاسد کرزی را ابراز کرد و ناتو نیز با این گفته ها هم نواست. اسرائیل هم که به تاخت و تاز به غزه آغاز کرده بود شاید از واکنش متفاوت اوباما نسبت به بحران خاور میانه نگران است و به همین خاطر اعلان آتش بس یک طرفه کرده است و نیروهایش را غزه خارج می سازد. این ها همه نشانگر تغییری است که در راه است.

اما گذشته از تغییراتی که در جاهای مختلف صورت خواهد گرفت، آغاز به کار اوباما به عنوان اولین رئیس جمهور سیاه پوست آمریکا اهمیتی فراوان دارد. تا چند سال پیش فکر اینکه یک سیاه پوست رئیس جمهور آمریکا شود هم گمراه کننده بود، اما امروز همه آن تصورات را از بین خواهد برد.

واشنگتن آراسته شده است، در هوای سرد جشنها دل مردم را گرم نگاه داشته است. کنسرت بزرگ پر آوازه ترین آواز خوانان آمریکائی در محل یاد بود ابراهام لینکیلن که با حضور خانواده های اوباما و بایدن بر گزار گردید شاهد حضور صدها هزار تماشاچی بود. امروز حضور چندین ملیون انسان در محل ادای سوگند باراک اوباما نوید امید در دل مردم آمریکا و دنیا را می دهد و این همه مژده ی یک تغییر است.

با این حال، اوباما بعد از امروز مجبور است تصامیم سختی بگیرد. اقتصاد آمریکا روزهای بد خود را سپری می کند، اوباما وارث دو جنگ از دوران بوش می باشد و هنوز خون مردم غزه که توسط اسرائیلی ها و به حمایت آمریکائی ها کشته شده اند خشک نشده است. اوباما خیلی دقیق و حساب شده باید کار کند. جنگ افغانستان باید به پایان برسد، حساب پاکستان باید یک طرفه شود، باید معلوم شود که پاکستان در نهایت با تروریست هست یا علیه آنها و بر جنایات اسرائیل خط پایان کشیده شود و کشور مستقل فلسطینی پی ریزی شود. این ها همه زمان می خواهند، ولی مردم دنیا امید وار اند اوباما وعده "تغییر"ی را که داده است، عملی نماید.

یکی از اهدافی که بوش برای حمله به عراق مطرح کرد، همانا ایجاد دموکراسی در عراق بود. برای این هدف هزاران سال به خاک و خون کشیده شدند، انسانها شکنجه شدند، منازل مسکونی ویران شدند و هزاران فاجعه دیگر که عراقی ها را از دیدن رنگ و پوست دموکراسی هم بی زار کرد. دموکراسی هر چه با ارزش هم که باشد، نمی شود آنرا با دریائی از خون خریداری کرد. به همین ترتیب، غرب بر دولتهای برما، کوریای شمالی، ایران، روسیه، عربستان سعودی، سودان و غیره غیره به دلیل نقض حقوق بشر  نبود دموکراسی مورد انتقاد قرار می دهد. انتقاد از وضعیت حقوق بشر باید در همه جاها همسان و یکسان باشد، در حالی که چنین نیست، و غرب به رهبری آمریکا از نقض گسترده حقوق بشر در سرزمین های فلسطینی چشم پوشی کرده است.

رژیم اسرائیل در سه روز پی در پی مناطق فلسطینی را با تانک و توپ و هوا پیما مورد حمله قرار داده اند. بهانه اسرائیل برای این اقدام، دفاع از شهروندان غیر نظامی یهودی یاد کرده است که احتمالاً در اثر پرتاب موشک های ساده و دست ساز حماس زخمی می شدند. بیش از سیصد تن در سه روز گذشته که بیشتر اعضای پولیس و غیر نظامیان بوده اند در باریکه غزه به شهادت رسیده اند.  در حالی که به هیچ صورت کشتار مردم، حتی اینکه پولیس باشند، غیر قابل پذیرش است. هزاران نفر در کشورهای مختلف جهان علیه این اقدام اسرائیل دست به تظاهرات زده و انزجار خود را نسبت به اعمال اسرائیل نشان داده اند. با این حال، دولت آمریکا هم چنان چشم بسته به حمایت خود از اسرائیل ادامه داد و گفت که اقدامات اسرائیل به منظور دفاع از شهروندانش قابل توجیه اند.

در این صورت، حقوق بشر را چه منزلتی می توان داد؟ چه احترامی به حقوق بشر از سوی رژیم اسرائیل صورت گرفته است؟ چه احترامی به حقوق بشر از سوی آمریکا صورت گرفته است؟ آیا این همان رژیمی بود که غرب به کشورهای خاور میانه توصیه می کرد تا از دموکراسی و احترام به حقوق بشر آن الگو بگیرند؟

حکومت اوباما باید بیشتر متوجه حساسیت ها باشد و کورکورانه مثل حکومت بوش از اسرائیل حمایت بی دریغ ننماید. این نوع حمایت از یک رژیم تروریست، آبروی از دست رفته آمریکا را در صحنه بین المللی به شکل اولی آن بر نخواهد گشتاند. مردم آمریکا و جهان از اوباما توقع و انتظارات زیادی دارند. با این حال، اگر اوباما هم چنان استراتژی بوش را در قبال اسرائیل ادامه دهد، یقیناً که حمایت مسلمانان را در قدم اول از دست خواهد داد و با همان سرافکندگی که بوش در آخر دوره ریاست جمهوری اش مواجه شد، وی نیز چیز کمتری نخواهد دید.